06.02.2011 @ Arkaoda, Istanbul
Olanla Olunmaz, Büyük Ev Ablukada
Guitar, Vocal : Erkin Gören
Guitar : Taner Yücel
Vocal : Gümüş Özdeş
Drums : Oğuz Erdin
Sax : Fehmican Gözüm
Bass : Erman Evcil
Special Thanks : Cem Yardımcı, Umut Çetin,
Baran Göksu, Metiner Gören

Artists
Gaye Su Akyol, Murat Başol, Ezgi Genç, RAD, Ece Kalabak, Murys, Emrah Özhan, Emre Parlak, Ayşen Karakaya, Emrecan Erol, Ece Gökalp, Nalan Yırtmaç, Eser Epözdemir, Rafet Arslan, Oytun Yılmaz, Dilan Bozyel, Cins, Bahadır Baruter, Canavar, Sena, Wicx, Özgür Erman, Bora Başkan, Sedat Girgin, Büşra Üzgün, Bîmar Efendi, Can Pekdemir, Duygu Bircan, Fulya Hocaoğlu, Dünya Atay, Güçlü Polat, Mert Papik, Burak Beceren, Merve Morkoç, Caner Uyanık, Canavar, Çağlar Bıyıkoğlu, Esk Reyn, Fulya Çetin, Korgün Akgün, Mehmet Akçakoca, Nuka and Erkin Gören.

Two design studios will participate with their designer objects : Optimono & Klick The Case

Erkin Gören © 2011 / İstanbul & Berlin
Thanks to : Barış Günal, Gülden Canol

Video : ”Kıyı”
”Ne zaman bu kıyıya gelsem, düşüyorum arkasına. Çıkar beni n’olur, elindeki sopayla, elindeki sopayla.”

Video conception / Idea / Performing : Katja Voigt, Felix Stumpf, Steef van Lent, Erkin Gören // Camera: Ivar // Assistant : Paul
Sauen 2011

Pen on paper, 2011

This issue’s contributors are; Ece Kalabak, Tennur Baş, Frobuk, Ezgi Aum, Elif Keskinkılıç, Yeliz Yorulmaz, Erkin Gören, Huma Birgul, Esat Başak, Mert Akbal, Deniz Ilgaz, Gümüş Özdeş, Buket Püren, Onur Kılıç, Ecem Ardalı, Melis Sevinçli, Hatiye Garip, Davut Yücel, Zggy, Begüm Süley Birgül.

Since 4 years, hundreds of people contributed to Horaley. You didn’t? If so, to get informed about upcoming themes, subscribe to Horaley’s newsletter here.

Video : ”Üstüme”
”Yollar bindi üstüme. Suçlar kaldı büstüme. Beni de gör, o çatık kaşının arkasından.”

20 x 20 cm. 2011 ]]> http://www.erkingoren.com/en/coupletherapy/feed/ 0 http://www.erkingoren.com/en/careless-whisper/ http://www.erkingoren.com/en/careless-whisper/#comments Thu, 14 Jul 2011 13:05:05 +0000 Erkin Gören http://www.erkingoren.com/?p=6268

Ahh.. Careless whisper.
Apt – Careless Whisper

]]> http://www.erkingoren.com/en/careless-whisper/feed/ 0 http://www.erkingoren.com/en/telif-canavari-kes-yapistira-karsi/ http://www.erkingoren.com/en/telif-canavari-kes-yapistira-karsi/#comments Mon, 20 Jun 2011 08:34:38 +0000 Erkin Gören http://www.erkingoren.com/?p=6234

Copyright Monster vs. Samplers, 2011
3D / Pen / Digital Paint, 41 x 17 cm.

For an article about the copyright conflict within the music of Hip-Hop bands like De La Soul, Beastie Boys, Public Enemy.

Bant Magazine

Guitar, Vocal : Erkin Gören
Guitar : Taner Yücel
Vocal : Gümüş Özdeş
Drums : Oğuz Erdin
Sax : Fehmican Gözüm
Bass : Erman Evcil

Kestim Öldün
Sıcaklarda bir başıma kalakaldım,
Olmadı, seni kestim dolaba attım.
Elim suçlu ama kalbim yorgun,
Derdini dinleyemem artık öldün.

Inspired by Jonathan Raban’s book Soft City

“…the city goes soft; it awaits the imprint of an identity. For better or worse, it invites you to remake it, to consolidate it into a shape you can live in. You, too. Decide who you are, and the city will again assume a fixed form around you. Decide what it is, and your own identity will be revealed, like a position on a map fixed by triangulation.

Unlike in villages and small towns, the cities can be kneaded by the nature of urban incomes. We can knead them with our ideas. we show them, we impose them our own personal form of resistance and they shape us this time. In this sense, it seems to me, to live in the city is an art. In order to describe the special relationship between the substance and the human, we need the dictionary of art at the creative everyday game of urban life.

The city as we imagine it, the soft city of illusion, myth, aspiration, nightmare, is as real, maybe more real, than the hard city one can locate on maps in statistics, in monographs on urban sociology and demography and architecture.”

Jonathan Raban, Soft City: What Cities Do To Us, and How They Change the Way We Live, Think and Feel. London: Hamish Hamilton, 1974

Artists

Alfredo Ramos Fernandez, Amandine Braci, Antonio Cosentino, Erdem Helvacıoglu, Erkin Gören, Gümüş Özdeş, Katarzyna Badach, Levent Kunt, Miriam Linschooten, Monika Bulanda, Merve Çanakçı, Neriman Polat, Nalan Yırtmaç, Pınar Ögrenci, Sameer Farooq, Sevil Tunaboylu, Sohrab Kashani, Şafak Çatalbaş, Timothée Huguet, Yeşim Akdeniz Graf, Zeynep Beler

Düzenleyen

Nihan Çetinkaya

Spaces

ALANİstanbul-I
Galip Dede Street
No: 24
Alfredo Ramos Fernandez, Amandine Braci, Erdem Helvacıoglu, Erkin Gören, Katarzyna Badach, Levent Kunt, Monika Bulanda, Merve Çanakçı, Neriman Polat, Nalan Yırtmaç
Pınar Ögrenci, Timothée Huguet, Zeynep Beler

Tatar Beyi Street:

No:27 Manzara Perspectives
Antonio Cosentino
Neriman Polat
No: 31A / Thimothée Huguet (After 7 pm during the night)
No: 11 / Sevil Tunaboylu
No: 5A / Şafak Çatalbaş

Serdar-ı Ekrem Street:

No: 3 / Gümüş Özdeş
Bahar Korçan No: 9 / Murat Pulat

Lüleci Handek Street:

Naime Kıraathanesi No: 9 / Yeşim Akdeniz Graf
No: 37 / Mirjam Linshooten-Sameer Farooq
Lüleci Hendek Caddesi boyunca performans / Sohrab Kashani
(18 Mayıs Çarşamba 17.30-18.30)

Opening Day:

17.30 coctail @ Manzara Perspectives (Tatar Beyi Street No:27)

17.30-18.30 Performance by Sohrab Kashani @ Lüleci Hendek Street (Start Point: Manzara Perspectives)

“Super Sohrab”, walk on the street, 30 min.

18.30 coctail @ ALANistanbul (Galip Dede Street No: 24 4th floor)

19.00 Performans by Erdem Helvacıoğlu @ ALANistanbul Rooftop

“Bowing the beat”, sound performance, 30 min.

after 20.00, party @ ALANistanbul Rooftop // dj Önder Pamukçu

On this poster of Antigone, they used one of my works from the series of Escape From Civilization.

You can check their website out here, www.taskislasahnesi.net. (@Facebook)

10 / 13 cm. Watercolor / Pen on paper, 2011

Okuyanı şok etmek için İbrahim Sadri hassasiyetinde içselleştirmeli bir girizgah yapmayı denedim. Olmadı. Planlı programlı hareketler yaptığım zamanlarda vuku bulan anlam yitimi yüzünden hemen kendi içime sünüyorum, olaydan vazgeçiyorum, davayı bırakıyorum, ölmek istiyorum. Her şeyin periyodik olarak anlamını yitire-durduğu bir beynin içinde, yaşam mücadelesi veren bir mahluk olduğum için, bir şeyler üretebilmemi ancak dışavurumun o ilk an heyecanları sağlayabiliyor. Bir sonraki adımda ne yapacağımı biliyorsam, yaptığım şeyden zevk alamıyorum. Dolayısıyla yapılacaklar listesi kavramına dayanamıyorum, içim bulanıyor. Mutant mıyım? Uzaylı mıyım? Değilim.

Başlangıçta anlatmaya çalıştığım mevzuyu ise mecaza başvurmadan, sofistike kafalara girmeden mal gibi anlatmaya karar verdim. Çünkü zaten hepimiz için gün gibi ortada olan ve düzeltmek için ele gelir bir şey yapmadığımız sorunlara işaret edecektim. Şahsen benim elimden bir şey gelmiyor, çünkü varlığım izole bir birey olma yanılgısı içine hapsoldu. Kendimi odalara kapatmak, duyduğumu, gördüğümü, kurduğum iletişimi sürekli kontrolümde tutmak istiyorum. Bu durum, penceresiz odada da, uçsuz bucaksız ovalarda da aynı olacak şu kafayla. Bu birey halüsinasyonu söylemi cepte di mi? Hani şehir insanı, yalnız, şu bu. Ok. Konusunu açmışken hemen toparlayayım.

Birey halüsü ile çakışıp duran en birinci, en süper konsept doğa konsepti. ”Yani abi zaten insanın doğasında yok ki.” tarzında konuşursak; toplumlar, kitleler, kabileler, klanlar, klüpler, kooperatifler, holdingler… Bu örnekler tarihin her döneminden toplu hareket için organize olmuş yapılar. Çoğunluk olmanın güzelliği, avantajları saymakla bitmiyor sözde. Fakat her ne hikmetse; nüfusun artışıyla çoğunlukların sözünün ve gücünün artması gerekirken; kitleler ezik, beceriksiz, isteksiz bireylerden oluşan yığınlara dönüşüyor. Nüfus artışı derken :

1960′ta 3 milyar civarında olan dünya nüfusu bugün kaç acaba? 2011 yılı itibariyle dünyada yaklaşık 7 milyar insan yaşıyor. Bu istatistiğin oran orantı hesabıyla çalışmadığı aşikar, ama 50 yılda dünya nüfusu ikiye katlandı. Bu kaç puan?

Yazının temel konusuna halen ulaşamamakla beraber, açılan alt segmentin üzerine gidiyorum. Önceki paragrafın özeti; kalabalıkta yalnız olmak ve bazı üzücü şeyler.

Hem kendimi bir şey sanıyorum, hem de gigantik kalabalığın içinde sesimin duyulması imkansız. Küresel veri dağıtımının ulaşmadığı sakin yerlerde bu sıkıntı muhtemelen yoktur ama İstanbul gibi 7 milyarın nefesini sürekli ensende hissettiğin kentlerde tüm yaşamsal sorumluluklar, ahlaki seçimler ister istemez bu realiteye binayen yapılanıyor. Tıpkı ”Big Brother’s Watching You” sanrısında olduğu gibi, içinde aktif bir değer taşımadığın halde dünyanın geri kalanından sorumlu olduğunu hissediyorsun. Her şeyden, tüm felaketlerden, savaşlardan, katliamlardan, baskılardan haberdar olmana rağmen, yan sokakta dayak yiyen birini görünce yolunu değiştiriyorsun. Ancak SMS atıp mağdurlara yardım edersin sen, cibilliyetini sileyim senin. (Birden şarkıcı Doğuş gibi olmak.)

İnsanla tek yönlü iletişim kuran görsel kaynaklara, gazetelere, televizyon kanallarına şöyle bir bakın. Ölüm, hastalık, cinayet, haksızlık, baskı, cinnet dışında ne görüyorsunuz?

Uf..

Sinirli solcuya dönüşmeden kessem iyi olacak galiba. Rasyonel düşünce çok büyük batak kardeşim. Allahlar gibi analiz yapıp, tüm detaylarıyla mevzuyu deşiyorsun. Ama aklı olan bilir ki; analizden sadece analitik sonuç çıkar. Analitik sonuç da ancak analitik çözümün işlediği yerde fayda eder.

Bakınca bütün kapitalist kurumlarda da aynı yapının işlediğini görebilirsiniz. Sizin de bu kafada bir yerde çalışıyor olmanız çok yüksek ihtimal. Başka türlü bir çalışma modeli zaten bu temel üzerine kurulamıyor, hemen çözünüyor. İşin doğrusu, hiyerarşi üçgeninin en tepesinde olmadığım için yazıyorum bu yazıyı. Yoksa işim olmazdı, keyfime bakardım. Ama üçgenin farkındayım, üçgenin altındayım.

Ya da üstündeyim, ayak yapıyorum.

(DIKŞ!)

5 / 7 cm. Watercolor / Pen on paper, 2011

3 / 5 cm. Watercolor / Pen on paper, 2011