Okuyanı şok etmek için İbrahim Sadri hassasiyetinde içselleştirmeli bir girizgah yapmayı denedim. Olmadı. Planlı programlı hareketler yaptığım zamanlarda vuku bulan anlam yitimi yüzünden hemen kendi içime sünüyorum, olaydan vazgeçiyorum, davayı bırakıyorum, ölmek istiyorum. Her şeyin periyodik olarak anlamını yitire-durduğu bir beynin içinde, yaşam mücadelesi veren bir mahluk olduğum için, bir şeyler üretebilmemi ancak dışavurumun o ilk an heyecanları sağlayabiliyor. Bir sonraki adımda ne yapacağımı biliyorsam, yaptığım şeyden zevk alamıyorum. Dolayısıyla yapılacaklar listesi kavramına dayanamıyorum, içim bulanıyor. Mutant mıyım? Uzaylı mıyım? Değilim.

Başlangıçta anlatmaya çalıştığım mevzuyu ise mecaza başvurmadan, sofistike kafalara girmeden mal gibi anlatmaya karar verdim. Çünkü zaten hepimiz için gün gibi ortada olan ve düzeltmek için ele gelir bir şey yapmadığımız sorunlara işaret edecektim. Şahsen benim elimden bir şey gelmiyor, çünkü varlığım izole bir birey olma yanılgısı içine hapsoldu. Kendimi odalara kapatmak, duyduğumu, gördüğümü, kurduğum iletişimi sürekli kontrolümde tutmak istiyorum. Bu durum, penceresiz odada da, uçsuz bucaksız ovalarda da aynı olacak şu kafayla. Bu birey halüsinasyonu söylemi cepte di mi? Hani şehir insanı, yalnız, şu bu. Ok. Konusunu açmışken hemen toparlayayım.

Birey halüsü ile çakışıp duran en birinci, en süper konsept doğa konsepti. ”Yani abi zaten insanın doğasında yok ki.” tarzında konuşursak; toplumlar, kitleler, kabileler, klanlar, klüpler, kooperatifler, holdingler… Bu örnekler tarihin her döneminden toplu hareket için organize olmuş yapılar. Çoğunluk olmanın güzelliği, avantajları saymakla bitmiyor sözde. Fakat her ne hikmetse; nüfusun artışıyla çoğunlukların sözünün ve gücünün artması gerekirken; kitleler ezik, beceriksiz, isteksiz bireylerden oluşan yığınlara dönüşüyor. Nüfus artışı derken :

1960′ta 3 milyar civarında olan dünya nüfusu bugün kaç acaba? 2011 yılı itibariyle dünyada yaklaşık 7 milyar insan yaşıyor. Bu istatistiğin oran orantı hesabıyla çalışmadığı aşikar, ama 50 yılda dünya nüfusu ikiye katlandı. Bu kaç puan?

Yazının temel konusuna halen ulaşamamakla beraber, açılan alt segmentin üzerine gidiyorum. Önceki paragrafın özeti; kalabalıkta yalnız olmak ve bazı üzücü şeyler.

Hem kendimi bir şey sanıyorum, hem de gigantik kalabalığın içinde sesimin duyulması imkansız. Küresel veri dağıtımının ulaşmadığı sakin yerlerde bu sıkıntı muhtemelen yoktur ama İstanbul gibi 7 milyarın nefesini sürekli ensende hissettiğin kentlerde tüm yaşamsal sorumluluklar, ahlaki seçimler ister istemez bu realiteye binayen yapılanıyor. Tıpkı ”Big Brother’s Watching You” sanrısında olduğu gibi, içinde aktif bir değer taşımadığın halde dünyanın geri kalanından sorumlu olduğunu hissediyorsun. Her şeyden, tüm felaketlerden, savaşlardan, katliamlardan, baskılardan haberdar olmana rağmen, yan sokakta dayak yiyen birini görünce yolunu değiştiriyorsun. Ancak SMS atıp mağdurlara yardım edersin sen, cibilliyetini sileyim senin. (Birden şarkıcı Doğuş gibi olmak.)

İnsanla tek yönlü iletişim kuran görsel kaynaklara, gazetelere, televizyon kanallarına şöyle bir bakın. Ölüm, hastalık, cinayet, haksızlık, baskı, cinnet dışında ne görüyorsunuz?

Uf..

Sinirli solcuya dönüşmeden kessem iyi olacak galiba. Rasyonel düşünce çok büyük batak kardeşim. Allahlar gibi analiz yapıp, tüm detaylarıyla mevzuyu deşiyorsun. Ama aklı olan bilir ki; analizden sadece analitik sonuç çıkar. Analitik sonuç da ancak analitik çözümün işlediği yerde fayda eder.

Bakınca bütün kapitalist kurumlarda da aynı yapının işlediğini görebilirsiniz. Sizin de bu kafada bir yerde çalışıyor olmanız çok yüksek ihtimal. Başka türlü bir çalışma modeli zaten bu temel üzerine kurulamıyor, hemen çözünüyor. İşin doğrusu, hiyerarşi üçgeninin en tepesinde olmadığım için yazıyorum bu yazıyı. Yoksa işim olmazdı, keyfime bakardım. Ama üçgenin farkındayım, üçgenin altındayım.

Ya da üstündeyim, ayak yapıyorum.

(DIKŞ!)

Toplum yeniyi kabul etmekte ne kadar ağırsa, kabul ettiği yeniyi geleneğe dönüştükten sonra terk etmekte de o denli zorlanıyor. Bu geleneğe bağlı olma hali, aslında sadakatten ziyade bir saplantı olarak addedilmeli.

Yeniyi kabul etmek bir uçurumdan atlamak kadar zor, yeninin dönüştüğü geleneği aşabilmek de düşerken tutunma şansı bulduğu o ağaç dalından ellerini bırakmak kadar imkansız. Bir parmak çözülse diğerleri daha sıkı tutuyor.

Eğretilemenin sonu.

Geleneği terk etme aşamasında bir kez daha form değiştiren “yeni” bu noktada bir tabuya dönüşüyor. Yani; yeni gelen yenilerin yeni yeniliği ile eski yeninin içine doğmuş, ona bağlanmış olanların bir arada bilmem kaçıncı kattan aşağı indikleri gergin bir asansör yolculuğu.

Yeni yeni, eski yeninin yerini alacaktır. Komik olan; eski yeniler, geleneğin savunucuları, bunun olacağını bilirler ve korku duyarlar. Oysa yeninin liderlerinin bu konudaki derin ümitsizliklerinden haberdar olsalar belki geleneklerini savunmak için kıllarını dahi kıpırdatmazlardı. Öte yandan gelenek savunulmasaydı yeniler ümitsizliğe kapılmazlardı. Bu basit a, b ilişkisi yaşamda ne çok yerde mevcut, özneler değişse bile.

Karşı Koyma Senin de Hoşuna Gidecek

Yeninin kabul görmesi gerçekten çok basit işleyen bir olgunun varlığına bağlıdır.

İstikrar.

Söz konusu devrim ne olursa olsun, onun habercisi olan eylemleri tutarlı bir şekilde sürdürmek, önce kitlenin sonra toplumun kabulü için kafidir. Bu sürecin ne kadar zaman alacağı ise yeninin gelmesiyle geçersiz kalacak eskinin toplum tarafından ne denli ve ne vakittir benimsendiğine bağlıdır. Bir diğer parametre ise aşikar ki; yeninin liderlerindeki metanet ve istikrar kabiliyeti.

Bu yukarıda anlatmaya çalıştığım tarihsel devinim tespitinin içerisinde yıkılması, yok olması lazım gelir diye düşündüğüm iki gelenek mevcuk. Henüz yerlerine ne koyabileceğimizi tahayyül edemediğimden, büyük ihtimalle yazının sonunda bu gelenekleri birer tabuya dönüştürecek güçte laflar etmiş olamayacağım. Fakat yine de bir kenarda dursun, ileride olaylar gelişirse demedi demeyin diye diyorum.

Başarı. Ne güzel şey. Peki bireyin ya da kurumun (Artık kitlelerin başarısı fikri çok şaibeli durduğu için ona değinmiyorum.) başarısı neyle ölçülür? Bence başarı diye sikimtrak bir kavramı telaffuz ediyorsak, başarının en temel bileşeninin çoğunluk tarafından kabul görmek olduğunu delikanlı gibi söyleyebilmeliyiz. Tepeden inme olmamak kaydıyla; para, şöhret, vesaire. Hepsinin yolu bundan geçiyor. (Evinde kendi imkanlarıyla başarılı olan herkese kucak dolusu sevgiler.)

Bahsedeceğim iki gelenekten ilki başarı değil tabi. Ben az evvel konusunu açmış olduğum “İstikrar” mevzuundan, yani başarıya giden yola giden yoldan söz etmek istiyorum. Hani toplum nezdinde kabul görmek gerekiyordu ya; hani toplumun benimsemesi için de uzun ya da kısa kollu bir istikrar gömleği. Aha işte, benim gibi “Abi başarı ne yeaa.” diye gezinen bir çoğunuzun bile, mal gibi tuzağına düştüğü bir tabudur istikrar. Tahminimden de genç olanlar için kelimeyi kısaca açıklıyorum; İstikrar : Bir şeyi suyu çıksa da, içi geçse de yapmaya devam etme hali.

Bildik anlamda bir başarının peşinde olmasam bile, yaptığım işlerin hayalimdeki değişime katkıda bulunabilmesi için ben de tutarlı davranmaya, başladığım şeyi yarım bırakmamaya özen gösteriyorum. (İsmim Maykıl.)

Ne hazindir ki; mevcut sisteme götümle gülüyor olmakla beraber, giriştiğim her işin bir süre sonra yerleşikleşme eğilimi gösterdiğini gözlemliyorum. Bu eğilim öyle adı konamaz güçler tarafından güdümleniyor ki, bu güçleri eksiksiz olarak listelemek benim açımdan imkansız. Ama temel olarak kitleyle paylaştığınız herhangi bir şey beğeni gördüyse, devamının gelmesi mutlaka talep edilen bir şey olacaktır. Bu talep, kitlenin kendi bütünlüklü şarjından bihaber biçimde beğenilen objenin yaratıcısına verdiği bir ödül olarak da görülebilir. (Çok koptuk değil mi, ben kopmadım da sizin kafa biraz daraldıysa penguenlerden bahsedebiliriz.) Ama bana göre söz konusu talep, biraz freudvari bir şüphecilikle bakıldığında; güzel bir sevişmenin hemen ardından size “Hep benim ol, hep beni sev, sakın bir yere gitme!” diyen ve fakat on dakika içerisinde bu ölçüsüz isteklerini hiç var olmamışcasına imha edecek olan partnerinizin hülyalı tavırlarına denk düşüyor. Bu noktada amacınızın ne olduğu çok önemli bir etken. Misalden gidelim, meseleniz sevgiliyi size hayran bırakmaksa on dakikalık sarhoşluk geçmeden yeniden sevişmeye başlayabilirsiniz. Yani eğer planladığınız bir eylemi, sadece ilgi ve sevgi gördü diye öngördüğünüzden daha uzun bir süre devam ettirme motivasyonunuz varsa, lütfen her şeyden önce lavaboya koşup yüzünüzü yıkayın. Cümle kurmak çok hoşuma gittiği için sonsuza kadar uzayabilir bu paragraf, şimdi anladığınız kadarıyla devam etmek için tıklayın.

Öyle ya da böyle sistem karşıtı ayaklara düşüp onu kenarından köşesinden yıpratarak değiştirmeye çalışırken bu yolda “İstikrar”ı düstur edindiyseniz aslında er ya da geç elinize alacağınız şey, sistemin şeyi olacaktır.

Fiziksel olarak bir yapının içinde iseniz, bu yapının içinde özerk bir dış yaratmanız mümkün olabilir mi? Mümkünse, bu dışın tek başına bir anlamı olabilir mi? Koca bir hacmin içerisinde minik minik dışlar yaratarak özgürleşebilir miyiz yoksa? Anne.

Malesef hayır. Sistem otelinin sınırları içinde bir müştemilat bile inşa edemeyeceksiniz. Peki o sistemin içinden sistemi şey etme efsanesine ne oldu? Bunu söyleyenin neden artık ağzına vurur olduk? Çünkü artık bu sistemin yok olacağına dair hiç bir ümidimiz kalmadı. Elimizde dilekçesini bile yazmaya yeltenmediğimiz şikayetlerden başka bir şey yok. Hiç mesele değil. Sonuçta her birinizin maksimum 50 yılı var hayatta. Sistem mistem diye gerilmenin lüzumu da yok bu bağlamda. Yine de gerilecekler için ben yazmaya devam ediyorum.

(İstikrarla ilgili sıkıntım elbette çevremin, ailemin, ilkokul öğretmenimin ve kız arkadaşımın varsayılan başarı beklentisini benimseyemeyişimden kaynaklanıyor. Yazımı bu denklemi temize çıkarmak için yazdım, teşekkür ederim.)

Sanatsal üretimin ve endüstriyel seri imalatın son yüz yıllık seyrine bakınca ivmesi artarak işleyen bir döngü görüyorum. Yeninin eskiyle her geçen gün daha büyük bir hızla yer değiştirerek kamunun gerçeği haline geldiği bu döngü beni biraz düşündürüyor. Aslında bu durumdan zevk aldığımı söylemeliyim. Filmin sonuna yaklaşıyormuş gibi hissetmemi sağlıyor hız.

Yazış tabi de.

Konuyu, alt başlıklarını bağlama işlemeksizin irdeleyelim.

Cemiyet Hayatı ve Yeninin Değiştokuşu

Diğerlerinde de vuku bulduğu gibi benim bulunduğum sosyetede de bir takım jargon devrimleri olur, bir takım müziklere topluca yakınlaşılır, kimi beğeniler öne çıkar. Sonra bizimkinde son demlerini yaşarken bir diğer sosyetenin insanları bunlardan haberdar olmaya başlar. Fakat mevzuyu her zaman yarım yamalak anlayacaklardır. Bu, derin sulardan yola çıkıp yüzeye doğru yükselen bir hava baloncuğu gibidir. Yüzeye yok olmak için çıkar.

Neyse işte romansa bir son verirsek, iki kitlenin bu örnekteki ilişkisinden bütün dünyanın tümüne dağılan kültürel bir değiştokuş mevcut. Yeninin değiştokuşu. Yeni nedir peki, hehehe.

Başkasının Yenisini Dikizlemek

Misal, Türk modern resmi yüz yıl önce Avrupa’ya gönderilen askerlerin dönüp burada yaptıkları empresyonizm / kübizm esanslı tablolarla başlar ki; etkilendikleri avrupa sanatı hem bahsi geçen akımları geride bırakmak üzeredir, hem de geldikleri noktaya 700 yıllık sürekli bir ortak geçmişin ardından erişmişlerdir. Bu arka plana sahip olmadan sürece eklemlenen sanatçılar ne yazık ki gördükleri yeni sanatı kendi yaratıcılıklarıyla birlikte yeniden ele almak yerine, onu en iyi şekilde taklit etmeye odaklandılar. Çünkü sadece askerdiler ve bu kabızlık hiç iyi olmadı. Başkasının yenisiyle gerdeğe girilemedi.

Yeni artık bir markaya, bir ambalaja dönüştü. Onu almalı, üretmeli ve takdir etmeliyiz. Ama yeniyi tespit etmenin güçlüğüyle nasıl baş edebiliriz? Yeninin var olmak için istikrara duyduğu ihtiyacın karşısında istikrar, insan üzerindeki saygı uyandıran etkisini geçiciliği temsil eden yenilik histerisine borçlu gibi görünüyor.

Kültürel alışkanlıklar sürekli yeninin devrimiyle çalkalanırken bazı kurumların temel yapılarını pek bozmadan istikrarlı varoluşlarını sürdürüyorlar. Respekt. Yaşam eğlenilecek, bu kurumlar evlenilecek kadındır.

HAFRİYAT

Hafriyat, Mtaar’ı kurarken bize en güzel ilham kaynağı olmuştu. 1996 yılından beri bir arada olmayı başarabilmiş bu bağımsız sanat grubu bize ve bir çok genç sanatçıya yalnız olmadığını hissettirmiş hatta eserlerini sergileme fırsatı tanımıştır. Birlikte hareket etmeye çalışıp bunu başarmakta zorlanan yerel sanatçıların, Hafriyat’ın yapısal niteliklerini mutlaka incelemesi gerekir. Beraber olmanın hem bölgesel karakteristikler, hem de çevresel koşullar itibariyle ileri derecede meşakatli olduğu bu memlekette öyle ya da böyle varlığını sürdürmekte olan Hafriyat’a alkışlar!

http://www.hafriyatkarakoy.com/hafriyat/hafriyat-grubu-hakkinda

PİST

Pist Disiplinlerarası Proje Alanı, Didem Özbek ve Osman Bozkurt tarafından hayata geçirilmiş bir sanatçı girişimi. Yerel ve uluslararası projeleri ile örnek teşkil eden bu oluşum katılımcı kurumların desteğiyle ve büyük oranda kendi imkanlarını kullanarak  İstanbul’un en kapsamlı sanat haritasını yani List’i yarattı. Özenle çalışan, durduğu yeri projeleriyle tanımlayan çok mühim bir yapı olarak alkışlar Pist’e gidiyor!

http://pist-org.blogspot.com

BAS

Banu Cennetoğlu’nun projesi 2006 yılından beri faaliyet gösteriyor. Burada bahsi geçen bütün girişimler gibi BAS’ın da gelir amacı gütmeyen bir yapısı var. Memlekette tek tük kendini gösteren sanatçı kitabı kavramına destek vererek kendi bünyesinde önemli bir arşiv yaratan BAS, varlığıyla huzur veriyor.Bir kütüphanedeymiş gibi sessizce alkışlıyoruz.

http://www.b-a-s.info

İÇ MİHRAK

İnternet üzerinden yayılan bir anarko ses olarak bilen biliyor İç-mihrak’ı. Uzun metinlerle değil, grafik dilin kafasıyla oynayarak yapıyorlar yapacaklarını. Gizliler, saklılar ve birgün yakalanırsak tanımıyoruz. Alkışlıyoruz.

http://icmihrak.blogspot.com

EXTRAMÜCADELE

Taraf gibi görünen oluşumların yaratmaya çalıştığı kafa karışıklığı dümenine aymış bir başka girişim de Extramücadele. İki dilde yayın yapan sitelerinde tabudeviren, sade ama sağlam tokatlar sizi bekler. Tokatlayarak alkışlatıyorlar kendilerini diyeyim.

http://www.extramucadele.com

BOBİLER

Bobiler, ağzına tıkılmaya çalışan “değerler” lokmasını ısrarla yanağında biriktiren bir grup gencin yarattığı nisbeten yeni bir alan. Harıl harıl basıyorlar, alkışlanıyorlar.

http://www.bobiler.org

FUTURİSTİKA

Kes yapıştır değil, orijinal içerik yaratan, okunmak dışında bir beklentisi olmayan istikrarlı bir çevrimiçi dergi. İpek ve Barış Yarsel ile beraber 18 yazarın, çizerin bir araya gelerek ürettikleri bu yayın, özellikle öyle herkesin duymadığı olaylara eğiliyor, sizi birçok şeyden erken erken haberdar edebiliyor. Futuristika’ya alkış!

http://www.futuristika.org

AÇIK RADYO

Yaklaşık 15 yıldır İstanbul ve çevresine yayın yapan Açık Radyo, kendi sesime benzer sesler duyabildiğim tek yayın organı. Bu kapsama televizyonlar da dahil elbette. Bünyesinde sayısız gönüllü programcı bulunan Açık Radyo, dinleyicilerinden aldığı maddi ve manevi destekle güçlenerek yayınına devam ediyor. Hep alkışlıyoruz, bir de buradan alkışlayalım.

http://www.acikradyo.com.tr

PEYOTE

Kupka’yla ilk konserlerimizden birini 98 yılında Peyote’de vermiştik. O zamanlar bizim hikayemiz bambaşka, Peyote ekürisinin hikayesi bambaşka görünüyordu bana. Yıllar sonra geldiğim noktada, benzer şeyler için benzer kafalarda mücadele içerisinde olduğumuzu görmek beni mutlu ediyor. Yerel müzik gruplarına müziklerini dinleyiciyle paylaşabilecekleri bir konser alanı sağlayarak buradaki müziğe belki önümüzdeki zamanlarda kıymeti daha iyi anlaşılacak katkılarda bulunan Peyote’ye alkışlar!

http://www.peyote.com.tr

Şikayet ve isyan içerikli yazılar yazmaya yeminli olduğum için, çok zırlamamaya çalışarak konuyu anlatmaya çalışacağım. Belki herkes bilmiyordur; bir ressam ünlü olmak için resim yapmaz. Bir müzisyenin de ilk amacı şöhret şarabı içmek değildir. Sanatın herhangi bir dalıyla ilgili olarak, öznel çalışmalar üreten insanların, bu faaliyetin ardındaki amaçları -çok net olarak söylüyorum- meşhur olmak değildir.

Bu laflarımın karşısına sizden önce ben, hemen şu soruyu koymak istiyorum.

• Üretirken, sanatının çevre nezdinde sansasyonellik, eşsizlik ve kabul edilirlik katsayılarını düşünen,

• İnternet ve sosyal ağlar üzerinden projelerini, etkinliklerini duyurmak için çırpınan,

• Açılışlarda bulunup, bilimum çevresi mevcut malûm kişilerle iyi geçinmeye çalışan,

• Burs, yarışma gibi kamuya açık hibelerin, karma sergilerin peşinden koşturan bir sanatçı,

bilinirliğini arttırmaya çalışıyor denemez mi?

Denir.

Ama size de garip gelmedi mi, yani bu yukarıdaki profil bir sanatçıdan çok profesyonel bir PR çalışanı gibi duyulmuyor mu? Peki neden bir sanatçı, kendi alanında keyfince üretmek, diğer sanatçılarla ortak çalışmalar yapmak, ufkunu genişletmeye uğraşmak yerine bu tip şeylerle vakit harcar?

Sanatçı dediğimiz, bir PR elemanına dönüştüyse, o -sayısız sürecin bir araya gelerek ortaya çıkardığı- öznel ifade biçimlerini kim yaratacak?

Şimdi miyavlarım. Şimdi ağlarım. Kıyamam.

Sanatçının böyle düdük bir forma gelebilmiş olmasının sebebi kendi isteği değildir. Zaten kimse kendi isteğiyle, istemediği işi yapmaz. Ama malesef günümüzde herkes bu şekilde yaşıyor. Sanatçı da nasibini alıyor haliyle. Örnek olarak yolda yürüyen bir ressamı ele alalım. Hayat yolunda yürüyen. Kendimi tutamıyorum, görseller eşliğinde anlatmam lazım. Yazının kalan kısmını grafik anlatıma bırakıyorum ve unutma; Seni hala seviyorum.

Not: Üstüne sevgili Onur Uyar’dan geliyor => Paul Mccharty // Painter

Sektör dediğim noktada anlaşılması gereken kapsam şu; satılan sanat eserleri, galericiler, müzayede şirketleri, komisyoncular, alıcılar ve hatta bu sistemin subaşıları. Ne güzel bir ekip çalışması, şimdi bile baktığımda göz kamaştırıcı buluyorum.

Alıcılar demişken. Alıcılar dediğim, sanat severler demediğim bu insanlara kod isim olarak zenginler diyelim mi? Onlar sanat satın alarak kültürlerine kültür katan güzel insanlar. Gerek burjuvalık tescil belgesi için, gerek vergi muafiyetinin tatlı yönlerini keşfetmek açısından haldır haldır sanata yatırım yapıyorlar.

Cici Kapitalizim herşeyi meşrulaştırdığından mıdır nedir, sanat da tıpkı masa gibi bir şeydir şimdi. Hatta masanın ötesinde bono gibi, hisse senedi gibi bir yatırım aracıdır. Sanat borsası diye birşey varsa, bütün sanat eserlerinin de bir parasal değeri olmalıdır.

Sistem şöyle çalışıyor : Sanatçı ürün yapıyor. Zengin de, ya kendi girişimiyle ya da komisyoncular, galeriler, menajerler ve küratörlerden oluşan bir ekibin hizmetinden yararlanarak sanata yatırım yapıyor, sayısız sanat ürününü depolarda istiflemeyi sürdürüyor. Başka da bir şey yok aslında bu hikayede.

.

Burada durumu biraz karikatürize ettik. Tabi ki sermaye sahibi, satın aldığı ürünü görmeye gerek duymuyor bir noktadan sonra.

.

.

.

ARTXPRESS sadece vitrinden oluşan bir sanat galerisi. Kasada satılan ürünler anında paketlenip sahiplerine teslim ediliyor. Yerlerine de depodan hemen yeni ürünler koyuluyor. Eski moda galerilerde olduğu gibi eseri teslim almak için serginin sonuna kadar beklemek yok. Şip ve şak. Ayrıca her semte farklı bir şube açılabilir. Vitrindeki sanat ürünlerinin niteliği elbette semt nüfusunun ekonomik özetine göre belirlenmelidir. Mesela hiç Nişantaşı ile Çekmeköy bir olur mu? Şaka şaka, asla bir Çekmeköy şubesi açılmayacak.

.

Open Call For Artists!

The world’s leading galleries nominate new artists.

Don’t miss the chance to put your work in front of the world’s most prestigious galleries, curators, publishers and art dealers at this first-of-its-kind international art show.

http://www.canvasawards.com/

Öncelikle dünyanın ileri gelen galerilerine bir, sana iki.  Ve ayrıca ”Benim daha iyi olduğuma nasıl karar veriyorsun?” tarzında soruları yarışma mantığı kapsamında esgeçmek gerekiyor, tamam. Apayrı bir konudur zaten bu. Ama resim yarışmalarının asıl amacının ne olması gerektiğini düşündüğümde aklıma ilk gelen şu; sanatçıya destektir, motivasyondur. Ne kazanan dünyanın en büyük sanatçısıdır (En büyük sanatçı her zaman Bono’dur.), ne de kaybeden yeteneksizdir. Jürinin görüşüne göre birileri derece alır ve mükafatlandırılır. Buraya kadar bir sorun yok.

Benim aklıma takılan şey ise şu; bu yarışmalarda Application Fee, Processing Fee adı altında alınmak istenen 30, 40 euroluk/poundluk/dolarlık katılım ücretleri. Neyin masrafıdır bu arkadaş? Yarışmaların çoğu  ”Şu formu doldurup eserinizi bize epostayla göndermeniz yeterli, herkes katılabilir.” diyor. Hem de herkes! Eserin eposta kutusunda kapladığı birkaç megabyte’ın bedeli midir bu ücret? Hayır. O ücretin ne olduğunu anlatayım.

O ücret satın aldığınız piyango biletinin ücretidir. O ücret ayrıca -özellikle- sizin için; bir üçüncü dünya ülkesi sanatçısı olarak asla eserlerinizin sergilenmeyeceği galerilere girebilme umudunuza biçilen fiyattır.

İlk zamanlar yurtdışına açılmak bağlamında harika fırsatlar olarak addettiğim bu yarışmaların nasıl da katlanarak türediğini gördükçe anladım ki; sanat yarışması sektörü denen bir alan var. Ve bu sektör kolay para kazanabileceği bir yol keşfetti. İddaa bayiinden alınacak bir kuponla bu açık çağrılara verilecek bilmemkaç dolar arasında herhangi bir fark olduğuna inanmıyorum. Şansınız aynı, izlenen yol da öyle. Sizde olmayan birşeyin vaadi karşılığında birilerine para vereceksiniz.

Piyangodan daha da berbat olan tarafı, paranın yanında bir de eserinizi vereceksiniz. Yarışmaların neredeyse hepsinde, gönderdiğiniz çalışmanın tüm yayın haklarını organizasyonla paylaşmış oluyorsunuz. Kazansanız da, kazanmasanız da. Binlerce insanın umut bağlayıp katıldığı bu yarışmalarda ödülü hak eden beş on kişiden biri olamazsanız verdiğiniz katılım ücreti ve hibe ettiğiniz eserinizin anısıyla beraber mutlu bir yaşam sizi bekliyor.

Moral bozmak istemiyorum ama sanatçıya destek olmak isteyen bir organizasyon lütfen önce kendi kıçını toparlasın. Ya da şunu delikanlı gibi söylesin, ”Benim organizasyonumun paraya ihtiyacı var, bu yarışmanın amaçları arasında organizasyonuma gelir elde etmek de vardır.”

Yine de bir bağlantı vereyim, onca lafa rağmen şansını denemek isteyen olur.

http://www.greencard724.com/

Şaka şaka, şu aslında asıl bağlantı.

http://www.artshow.com/juriedshows/page3.html

”Akbank Sanat; Akbank Çağdaş Sanat Haritası ile İstanbul’un çağdaş ve güncel sergilerinin yer aldığı tüm sanat kurumlarının, müzelerinin ve galerilerinin sergi takviminin basılması ve internetten yayınlanması projesini hayata geçirerek bir ilki gerçekleştirdi.”

…

Devam edelim; Akbank’ın bu listenin kapağına koyduğu eşek kadar Akbank logosu adeta ”Sanat bizim işimiz.” kıvamında bir söylem taşıyor. Ve bu logo benim aklıma ”Bir bankanın sanatla işi nedir?”, ”Orada döndürdüğü ve vergilerden muaf olarak işlediği paranın ne kadarını sanatçı için harcar?” gibi soruları getiriyor. (Bankaların ve büyük organizasyon şirketlerinin düzenlediği sanat etkinlikleri kapsamında sanatçılara düşen hiç miktardaki ödenekler ilginizi çeker mi?)

Cevabı bilmediğimden değil, kısaca şunu söylemeye çalışıyorum; Açgözlü olmayı bir an için bırakın. Önünüze geleni silip süpürmek yerine, doğmaya çalışan güzelliklere destek verin. Verin ki; en azından insan eti yediğinde gücünün kendisine transfer olacağına inanan yamyamdan bir farkınız varmış gibi görünün. Aksi halde dünyayı yeseniz doymazsınız zaten.

Kişisel girişimleri kurumlar satın aldığında, bireysel ilişkiler ortadan kalkar ve orada hızla otomatize bir yapı oluşmaya başlar. Doğrudan ilişkilerin getirdiği tesadüfi gelişmeler, yerini -periyodik olarak tekrar eden- bir kısır döngüye bırakır.

Şu da işin ayrı bir boyutu : kurumlarda herşey, herkes temsilidir demek mümkün. Herhangi bir mevzu için muhatap olduğunuz kişi, o işi para karşılığı yapmakta olan bir temsilcidir sadece. Bu temsilci size yardımcı olabilir, fakat gerçekten ters giden birşey olduğunda sonu gelmeyen bir aktarım zincirine maruz kalırsınız. Çünkü konuyla ilgili tüm ayrıntıları haiz olan biri aslında yoktur. Bilgi ve tecrübe birbirinden haberi olmayan çok sayıda temsilciye dağıtılmıştır.

Bu bağlamda Akbank Sanat Haritası’nın, bir sanatçı grubu olan Atıl Kunst‘tan, olmayan mekanlarındaki etkinliklerin listesini istemesine şaşırmamak lazım.

Ha bir de şu olay var, Milk‘ten Can Başyiğit anlattı. Ben de masal gibi özetleyeyim.

Birgün Akbank Sanat Haritası‘nı koymaları için galerilere PVCden mamul bir kırtasiye kutusu verilir. Galeri Milk‘teki sayılar tükenince, boş durmasın diye bu kabın içine LiST‘in eski sayılarını koyarlar. Çok geçmeden Akbank Sanat Haritası adına Milk‘i kontrole gelen (Hahaha) hanımefendi alelacele plastik kabı boşaltıp tozunu alır, bir yandan da şöyle laflar eder; ”Bakın dikkat edin, bizden birileri her an gelebilir. Bunu böyle görmesinler.” Outlet‘e de uğramış bu Akbank Sanat Haritası kontrolörleri. Kurumunu canı gibi seven bu müfettişlere ayrıca alkış isteriz.

Neyse, bilginin ve tecrübenin temsilcilere dağılmasından, belli bir süreden sonra bütüne hakim bir insanın kalmayışından kaynaklanan sorunlardan bahsediyordum. Bu durumun karışıklık yaratmaması için kurumlar, kayıt sistemiyle çalışırlar. Geliri, gideri, gireni, çıkanı, geleni ve gideni kayıt altına alırlar. Kaydınız yok mu? Siz de yoksunuz. Kaydolmak istemiyorsanız ya da kaydolmak için lazım gelen prosedüre gücünüz yetmiyorsa, onların nezdinde varolamazsınız. Kurum, kurum olmayanı kurumlaşmaya zorlar.

Bunca eleştiriyi salt kurumlar için getirmek komik tabi, halihazırdaki dünya böyle işliyorsa iş yapmanın başka bir yöntemi kalmadıysa kurumlar ne yapsın? Gerçek şeytanın asla tespit edilemediği, herkesin bu şeytanlığı paylaştığı bu güzel sistemin adı nedir acaba?

Eski PiST /// LiST için : http://www.istanbulartlist.net

Ve Kenan Evren de kötüdür. Bunu her fırsatta belirtmeli, beynimizi bununla uyuşturmalıyız. İşi gücü bırakıp 20 yıl önce darbe yapmış patates kafaların portrelerini yapıp oraya buraya asmalıyız. Neden, bunu kimsenin bilmesine gerek yok. Sanatçının görevi toplumsal travmaları Nazo reklamı gibi ele alıp durmaktır. Başını belaya sokmayacak ölçüde isyankar, kendi küçük çevresinde başı dik yürümesine yetecek kadar olsa kafi işte.

Bu senin de suçun değil. Sen de kandırıldın, saptırıldın. Çarpıcı olmak sanıyorsun değil mi şu üç-beş senelik ömrünün emelini. Ya da her ne sanıyorsan, belli ki yine kolay yoldancısın. Annen, baban, deden ve külliyen tüm milletin gibi.

Onlar el birliğiyle çalışıp, tepkisini nasıl ifade edeceğini bilemeyen, küçük hesapçı, içten pazarlıklı, ezik bir üçüncü dünya ülke vatandaşı olarak yetiştirdiler seni. Eline cetvelle vurdular ve öğretmenler odasına sokmadılar. Askere gönderdiler, evlenip çocuk doğur dediler. Koşu bandında ter içinde, asla bunlardan uzaklaşamayarak kendini harcayıp durdun. Ben de senin gibiyim, iyi biliyorum.

Neyse işte, sonra sanat geldi. Belediyenin galerisinde natürmort ve memesi görünmeyen nü tablolardan oluşan serginle katılabilirsin ekibe. Ya da eğer daha küçük fakat daha janti bir zümreye dahil olmayı dilersen; bu yaptıklarını daha büyük yaparsın, bu resmin sarı renkli olanını, benim duvarıma uyanını da yaparsın. Yapmadın.

Sen bunların hiçbirini yapmayı seçmedin. Belki denedin de beceremedin orasını sen bilirsin.

Onun yerine, teknik becerilerine üvey evlat muamelesi yapıyor, kime ne faydası olduğunu bilmediğin flu mesajlar içeren eserlerinle karma sergilere katılıp duruyorsun şimdi. İçinde her trendin peşine koşan bir köpecik; yeri geliyor darbe karşıtı, yeri geliyor türban düşmanı, yeri geliyor azınlıkların savunucusu, bazen de feminist oluyorsun. Güncel sanat batağına hoşgeldin.

Tamam, sen de bizdensin. Rakı masasında dönen geyiklerimizin yerleştirmesini yapıp o galeriye koyduğun için tekrar teşekkürler. O geceden beri tek bir düşünce koymamışsın üzerine, iyi olmuş. Direkt masayı koysan da olurdu. Ha, bu yapılmıştı, olsun yine yaparsın. Hatta belki gönderme bile yaparsın. Bir mizah dergisinde yer almayı düşündün mü, işlerini göndermelisin mutlaka. Butik bir ajansta reklam yazarlığı da yapabilirsin. Aklında bulunsun diye söylüyorum, yoksa görüntüsünü dahi senin çekmediğin, montajını arkadaşlarına yaptırdığın video işlerini severek takip ediyorum.

Garip olan nedir biliyor musun? Bir iddian varmış gibi bir halin var hep. Gel gör ki; ne olduğunu bir türlü çözemedim. Devrimci olabilir misin acaba? Galeride en azından. Hmm. Galericiye el pençe divan, kolleksiyonerin bacaklarına sürtüne sürtüne… Yoksa köhne klasik sanatın kolonlarını kesmek isteyen yenilikçi biri misin?

1940.

Gerçekten 2009′da mısın sen? Ah, 2009′dasın ama nasıl olsa Türkiye’desin. Daha sabah olmadı, herkes mışıl mışıl.

Anlamadığım şu, bir çıkarın olmalı. Bu hiç bir şeye dokunmayan ama bir o kadar da keskin görünen işlerini tam olarak niçin yapıyor olabilirsin? Sevişmek mi isterdin? Bak bunu anlarım. Seni hala seviyorum, senden hala telefon bekliyorum. Bir sözüne bakar, inan hemen orada olacağım.

Son zamanlarda biz bize takıldığımız küçük topluluk içerisinde illüstrasyon kelimesine duyulan ilgi bir hayli arttı. İllüstrasyon dediğimiz, görsel stillerini ağırlıklı olarak resim akımlarından alan ticari bir meslek dalıdır. Yani illüstrasyon yapılırken bir ürünün, bir konunun, bir hikayenin tasviri için, siparişin belirlediği görsel ve bağlamsal sınırlar dahilinde çalışılır.

İllüstratör, çalıştığı işe kendince daha iyi olacağını düşündüğü eklemeler yaparken bir ressamdan farklı olarak, çok sayıda başka etmenleri gözetmek durumundadır. Tıpkı bir grafik tasarımcı gibi, hazırladığı görsele koyduğu her yeni öğenin hesabını birilerine vermek yükümlülüğünü taşır. Bu sebeple de ressamın sahip olduğu sınırsız özgürlüğe sahip değildir.

İllüstrasyonun bu sipariş tabanlı yapısıyla resimden ayrılmasına dikkat çekerken, önemli bir tarihsel gerçeği de göz ardı etmemek lazım. Ressamlar da ta 14. yüzyıldan beri sipariş üzerine resim yapıyorlar. Michelangelo, Velazquez, Caravaggio ve hatta Rembrandt, başta kilisenin, sonra zengin soyluların siparişlerine sadık kalarak, onlar için revizyonlar dahi yaparak sanatlarını icra ettiler. Antik Yunan ve sonra Roma İmparatorluğu dönemindeki sanat da yönetimin istekleri doğrultusunda şekillenmiş sayısız eser barındırır. Sonuç olarak yukarıda yaptığım açıklama bir anlamda bu gerçekle çelişiyor. Sanat felsefesi kapsamında, yaptığınız tanımlamalar, baz aldığınız öncül kriterlerin ışığında şekillenir. Benim mesele olarak gördüğüm konu, resim, illüstrasyon, karikatür gibi kavramların tanımlarını çıkmaza sürükleyen, birbirinden ayrı olmaları gerektiğini düşündüğümüz halde hepsinin iç içe geçmesine sebep olan şey; sanatsal özgürlüğün parayla satın alındığı noktada başlıyor. (Ben de burada kopmaya başlıyorum. ”Teenage riot!”)

Sanat eserine biçilen değer her ne olursa olsun, o parasal değer sınırsız bir özgürlüğü saklama kabına koymaya çalışır. Kişisel bir mülkiyet arzusundan ziyade, gerçek sorun, her kavramın ekonomi döngüsüne sokulmak istenmesi aslında.

Resim, müzik, dans.. Ya da günümüz toplum yapısındaki faydacı yaklaşımı rasyonel bir işlevle karşılamayan ne varsa, kendisini toplumun içinde hissedebilmek, aynı zamanda toplum tarafından da kabul edilmiş olmak için, yine aynı toplum bünyesinde geçerli olan bir platforma kıçını koymak zorunda. İşin garip tarafı, resim, müzik, dans vesaire zaten toplumun doğurduğu şeylerdir. Öyleyse toplum neden kendi çocuğuna üvey evlat muamelesi yapıyor?

Şu tüketim toplumu ayaklarını yapmadan nasıl anlatırım bilmiyorum ama deneyeceğim. Aslında toplumun sanata yabancılaşıp onu kendi dışında meydana gelen bir şey olarak görmesi durumu basit bir nitelik-nicelik denklemine dayanıyor. Kafa ütülemeden anlatmak gerekirse, her bireyin elini uzatıp kolayca ulaşabildiği bir şeyin parasal değeri illa ki düşük olacaktır. Hele ki insan bu şeyi kendi kendine üretebiliyorsa, onu başkasından satın almak için para verme olasılığı iyice azalır.

Sanayi devriminin vaatleri arasında, fabrikalarda daha az iş gücüyle üretilecek ürünlerin, halihazırdaki fiyatından çok daha düşük meblağlara alınabileceği de var. Bu vaad kısmen yerine getirildi. Fakat aynı dönemde Freud’un insan psikolojisine yönelik yaptığı analiz çalışmalarından yapılan çıkarsamalar, topluma yapılacak kimi telkinler sayesinde, bireylerin aslında ihtiyacı olmayan ürünleri de satın almak isteyebileceği görüldü.

Adam Curtis’in BBC için çektiği ”The Trap” isimli kafa düşürücü belgeselde de geçtiği gibi, tüketim toplumu yaratılırken temel alınan anlayış o dönemde şu cümleyle özetlendi, ”Bu ürüne ihtiyacın olmayabilir, fakat ona sahip olduğunda kendini daha iyi hissedeceksin.”

”Ürüne ihtiyacım olmadığı halde neden daha iyi hissedeceğim” ise, bu denklemde değişken rolünü üstleniyor. Örneğin bir kadın olduğum için, bana bir erkeğin toplumdaki gücüne vakıf olmayı vaad eden bir ürünü, ya da bireyselliğimi, farklılığımı kuvvetlendirmeyi vaad eden ürünü satın almak isteyebiliyorum. Bu ürünlerin vaadlerini yerine getiremeyeceklerini bilsem bile alıyorum. Çünkü güçlü bir tanıtımla bütün toplumun bu vaadden haberdar edilmesi, belli oranda onu gerçek de yapıyor.

Finansal olarak çok genişlemiş şirketlerin marka stratejilerine şöyle bir baktığınızda kurumsal kimliklerini, markalarını, sattıkları üründen bağımsız öğelerle sürekli beslediklerini görebilirsiniz. Bir otomobil, sadece bir otomobildir. Fakat günümüzde bir otomobil, satın alıp sürekli binebileceğiniz bir kadındır, sırtına atlayıp dağları aşabileceğiniz bir attır. Bir içecek, sadece lezzetli bir içecek değildir, özgürlüğün, yaşamın sembolüdür. Snob olmanın anahtarıdır.

Bu bilinen gerçekleri kısa kesip olayın sanatlarla ilgisine gelmek istiyorum.

Bir ürün, nasıl topluma kurumsallık çatısı altında yabancılaştırılıyorsa ve içine yeni değerler yüklenip topluma geri sunulduğunda daha çok ve daha fazla paraya  satılabiliyorsa; sanat eseri ve sanatçı da aynı şekilde, bulunduğu mütevazı konumdan alınıp ötekileştirilmiş ( :( ), yüceltilir gibi yapılmış ama aslında haddinden fazla değerle şişirilmiş, sonunda da içine yüklenen bu yeni anlamla, sevilen değil, ancak SAYGI duyulabilecek bir konuma oturtulmuştur.(Şöyledir böyledir diye konuşmaktan sıkıldım. Bu yazı dahil herşeyi ”Galiba” parantezinde yazdığımı hatırlatmak istiyorum.)

Bunun amacı halka sanat satmak değil, sanatı halktan kopartıp, bu sayede seyrekleştirmek; böylece bu nadide eserlere biçilecek milyonları makul göstermekti. Zengin yatırımcı için, satın aldığı ürünün niteliğinden önce, onun yatırım olarak ne kadar tutarlı bir karakter çizdiği geliyor. (Bankaların senetlerin senetlerinin senetlerini satarak ciro yapması buna bir örnek. Bir senedin reel olmayan finansal potansiyeline değer biçmek aslında ne kadar gerçeküstücü bir yaklaşımmış.)

Bunun sanatçıya yansıması da, eserlerini satıp para kazanmaya devam edebilmesi için serbestliğinden ödün verip, sürekliliğin peşinden yapay da olsa gitmek zorunda kaldığını hissetmesi. Beğeninin esiri olmak gibi birşey, ama daha kötüsü.

Neyse, bu bahsettiğim zorunluluk reddedilebilir bir şey elbette, gelin görün ki, ”bir onbeş yıl ajansta çalışırım, kazandığım parayla da rahat rahat sanatımı icra ederimcilik” yolunda amacından ivedilikle şaşan bunca insan varken, parayı ve getirilerini red etmemek için gerektiğinde çokça bahane bulunabileceğini düşünmeden edemiyorum.

Bir resmin milyonlar etmeyeceğini söylemiyorum. Parayla ölçüldüğünde eserin kendisi dışında başka şeylere değer biçiliyor demeye çalışıyorum.

Mesela sanatçının imajını ele alalım.

Bereli, pipolu, yarı deli, sosyal iletişim yetileri az olan, yabani ve marjinal sanatçı figürü, tamamiyle bazı sanatçıların bazı özellikleri ön plana çıkarılarak üretilmiş bir roman karakteridir. Ressamlar arasında ne kadar arıza insan varsa, marangozlar, manavlar, emlakçılar, fahişeler, imamlar, ayakkabıcılar arasında da yabani, iletişim sorunu olan, megaloman, şizofren insanlar vardır.

Sanatçıların düştüğü tuzak, kendilerine yakıştırılan bu özelliklerin yarattığı marjinaliteye kapılıp, bu kalıba uyum sağlamaları oldu. Hatta sıklıkla bu tanıma uyduğu için sanatla ilgilenen insanlar da oldu bana kalırsa. Bu noktada kimin ne kadar samimi olduğunu sorgulamak pek anlamlı değil. (”Herkes kendi kalbinin ekmeğini yer.” Seda Sayan)

Sanatçı için hazırlanan bu kalıp gibi, sanat eserinin sınırsız çeşitliğini görmezden gelen bir unsur olarak kategorileme anlayışı da, izleyicinin eserle olan ilişkisine bir çok basma kalıp soru ve tespitle müdahale ediyor.

Örneğin eseri izleyen kişi, içeriği, tekniği, rengi, dokuyu, anlatım metodunu bir bütün olarak algılayabilecekken, bu bütünden kendi algısına göre bir duygu, bir anlam çıkarabilecekken, gidip eserin ne anlattığını, hangi tarza dahil olduğunu birine sorma ya da bir yerden okuma ihtiyacı duyuyor. Karşısındaki eser sadece duyular tarafından algılanmayı beklerken, kullanım kılavuzuyla işlevinin keşfedilebileceği bir çamaşır makinesi muamelesi görüyor.

Edinilmiş bilginin algıyı yönetmeye başladığı noktada, insanın doğal yetilerinin yerine toplumsal varsayılanlar geçiyor. Bu bakış açısı; bütün sanatlarla olan ilişkimizde, bizi belli referans noktaları oluşturmaya ve yenileri bu referanslar üzerinden tanımlamaya itiyor. Bunu makineler, robotlar, bilgisayarlar yapar. İnsan beyni, bu basit mantığın çok ötesinde bir ağ sistemi ile çalışabilirken, kurduğumuz ilişkilerde bu kadar yavan bir sistemi kullanmakta oluşumuz hakikaten trajik.

Bu oltaya nasıl geldik, kim bize böyle bel altı çalıştı bilmiyorum. Bilsem de mühim değil, sonuç olarak bir yetişkin olmak, kendiliğindenliğini kaybetmiş olmayı da kapsıyor artık. Tutarlı olmak, şeyleri genel geçer kriterlere göre değerlendirmek anlamına gelmemeli. Evet kitlelerin kendi içinde anlaşabilmeleri, bazı temellerde mutabık kalmalarıyla mümkün olabiliyor. Bir başka sorun da zaten kitlelerin büyümesiyle, üstünden hareket edilecek ortak paydanın daha yavan bir kimliğe bürünmek zorunda kalması.

Kayda değer bir şey yok, ama yine de varmış gibi işte.

Motivin kaydığı zaman ne yapabiliyorsun? E, geri gelene kadar biraz istirahat yeterli olmaz mı?

Kısacası küçüklüğümü kaldıramıyorum. Hiçbirşeyliğime rağmen nasıl da mesuliyetime sarılmak zorundayım ya.

Mühim değil, hallederiz. bir platform biterse bir diğerini kurarız. Yine de durum rahatsız edici. Durumum, hepinizin durumu.

Bak gitmek de, gerçekten gitmek de güzel. Bağlarını gözle, birer zincire dönüşen edinimlerini de. Senin için yazmıyorum, yine de sana göstermek istiyorum. Neler hissettiğimi biliyorsun işte. Bilmiyorsun da, bilsen bilirsin. Bilimin var. Bilimsizliğimi çakarsın sen de o yüzden.

Genler ve memler, yardıma koşun!? Kafaya sokun beni. Hakikaten, büyük bir zorunluluk hissiyatı dışında, şu kendi kendini oluşturmuş bilince tek faydanız yok. Kapitalizm gibisiniz, başınız ve kuyruğunuz belli değil, nerenizi kessem anlamsız, hanginize kıysam nafile. Düdükler.

Beş sene önceki yabancılaşma kafama geri dönebildiğime göre bu olay ömür boyu sürer arkadaş. Böyle düzenin canı çıksın. Tadım tuzum kalmadı hakikaten gece gece.

EK : Geçti geçti, kıyamam.

Horoz, her sabah uyuduğum odanın beş kat altındaki yarı çimenlik alanda ötmeye başlıyordu. Rüyaları bırakıp horozun sahipleriyle ne şekillerde mücadele etmeliyimi yarı kapalı bilincimle sorguluyordum her sabah. Her sabah yarı sabahtı.

Önceleri otantik, hatta şirin gelen horoz, şimdi uykudan mahrum sabahların karanlık lanetiydi. Sırtüstü pozisyonda gözlerim dolu dolu tavana bakıp kim bilir kaç kez kağıdı dürüp ucuna iğne yapıştırarak hazırladığım mermiyi elektrik borusundan yaptığım silaha sürüp ateşlemenin planlarını yaptım. Kim bilir kaç kez doğrudan pencereden aşağı atlayıp 14 metre aşağıda siftinen bu hayvanı kendi ellerimle boğazlamayı düşündüm. Haftalar boyunca apartmanda kulis yapıp elimizde meşalelerle sahiplerinin kapısını kırarak içeri girmeyi, ne var ne yoksa yakıp yıkmayı, horozu da bir mermer kaide üzerinde kurban edip kanını içmeyi istedim. İnsanın uykusu bölünmeyegörsün, her şey olabilir.

Sancılarla geçen ayların ertesinde, bir sabah yine horoz öttü. Bu ötüşü tarif etmem gerçekten zor. Metrelerce yükseklikten bana ne kadar yüksek bir rezonansla ulaştığına inanmak da zor. Ufakken apartmanın önünde yarım saat boyunca anne diye bağıran bizler, nasıl bir şey yaptığımızı bilmiyorduk. Çok sonra bu horoz sayesinde öğrendim. Bu noktada kurduğum empati sonucu, doğrudan horoza müdahale edemeyeceğime karar verdim. Sahiplerine ulaşmak, onlara çektiğim acıyı tattırmak… Bu bir çözüm olabilir miydi?

O sabah pencereden kırk yıllık komşu gibi sarktım. Yan apartmanda bir teyze de benim gibi camından sarkmış, sigarasını tellendirmekteydi. Komşu tavrımı bozmadan teyzeye çeşitli tonlarla ve hitaplarla seslenmeye başladım. Horoz hakkında yaptığımız kısa bir sohbetten sonra anladım ki bu hayvan yıllardır orada. Ve kanıksanmış. Bunun olmasından korkuyordum zaten. Neyse.

Akşama kadar çeşitli olayların geliştiği günün sonunda eve dönerken, sırtımda bilgisayar çantası, sağ elimde kıvırcık salata, taze soğan ve rokayla dolu beyaz bir torba, diğer elimde içinde ekmek ve bir milyoncudan aldığım metal baharat takımı bulunan bir poşet vardı. Sabahki teyze duruşum ne kadar yerindeyse, bu görünümümle de emekçi bir memuru rahatça temsil edebilir, uykuya gerçekten ihtiyaç duyan biri olduğuma bütün küçükbaş hayvan sahiplerini inandırabilirdim. Yüzümü soldurdum, omuzlarımı indirdim ve yan apartmanın en alt katında pencerenin arkasından sokaktaki bir kadınla muhabbet eden hedef kitleme doğru yürüdüm. İki kişiydiler, 70 üzeri bir karı koca. Bütün o hunhar planlarımdan sonra aramızda şu şekilde bir konuşma geçti.

- İyi akşamlar, ben hemen yan apartmanda oturuyorum da, kusura bakmayın horozun sahibi siz misiniz?

- Evet evladım.

- Çok tatlı hayvan, ne zamandır söylemeyim diyorum fakat ben dört ayrı işte çalışıyorum, sabahları çok erken saatte ötmeye başlıyor, hep uyanıyorum.

Bu noktada çok tatlı hayvan düşüncesi ve dört ayrı iş savı teorik olarak doğru aslında. Fakat ne onların bildiği anlamda dört ayrı iş, ne de onların bildiği anlamda çok tatlı hayvan. Değişik.

Neyse bu kaypak diyaloğumun tümünü yazmak istemiyorum. Yine de yaşlı çiftin önünde nasıl tatlılaştıysam artık, sabahları saat 10’dan önce kümesten çıkarmayacaklarını söylediler bana. Kümesin içinde ötmüyormuş zaten.

Not: Bütün hikayenin WWF için yaptığım Nuh’un gemisi illüstrasyonlarını bitirdiğim gün mutlu sona ulaşması üzerine, ilk gemideki horozu tavuğa çevirdim. Onca hayvanın arasından gelip bana horozu sorarlarsa, söyleyecek birkaç sözüm var. Baybay.

O dağlar, o sular ve o çimenler. Ve Jose. İnsan çalışmamalı. İnsan ne istiyorsa onu yapmalı. İsteyecek çok şey var, isteyerek yapmalı.

Çokları anlamaz bu lafları. Belki ben de anlamam, ama kendine pay çıkaran olur mutlaka. Payına düşeni ister herkes. Payına düşenden fazlasını da, sıklıkla. Ver sıkıntını adamım, senin için hemen unutayım onları.

Nüfus büyüyordu, kalabalık arttıkça yasalar daha çok kurban istemeye başladı. Tamamen insan kurgusu bir düzen içerisinde yaşamak nasıl bir duygu? Düzensizlik içinde olmaktan farklı tabi. Düzen dışında olmayı istesene. Havada yakalasana sana doğru gelen kelimeleri, yakalayıp yavaşça yanına, hemen oracığa bıraksana. Ne kadar kolay aslında. El ver diyor sana onlar, akabinde kolunu alıyorlar. Sinir olma, sinirlenme. Sakinleş ve sakin ol. Ver oluşunu ben olayım, yerinde olsam ne de güzel olurdum. Ama olamam ki, olayın bu ki.

Ortaokuldayken yazmışım mesela bu yukarıdakileri. Şimdi de çok farklı düşünmüyorum, sadece ifade etmek için kendimi bu kadar zorlamıyorum artık. Anlamlar çoktan ifade olundu, şimdi yine kainat lafının içeriğine kopup büyüğün gigantiğe yolculuğuna titreyerek geliyorum. Çocuksu mu dedin, uyar canım.

Ramadan ramadan, gel yedireyim soğumadan. Ramazan sonunda koyun ya da başka bir şirin hayvanı kesip fakirlere dağıttığımız o en yüksek duyguların bayramıdır. Alakası yok, hem bilmez hem konuşursun cahil. Ramazan’da şeker yenir. Yenmez, oruç tutulur, fakirlerin halinden anlanır. Aç kalmadan o empatiyi kuramıyorsan o senin denyoluğun gülüm. Öyle ya da böyle kabile geleneklerinin 2008 yılında da sürüyor olması ne güzel. Nasıl güzel anlatamam. Ben bu bayram gaza gelip lolipop keserim arkadaş.

Yeni bir din çıksa da ekolojik dengeyle ilgili, küresel ısınmayla ilgili hadisleri olsa yeni peygamboşun. Uranyum haramdır dese misal. Her kim ki uranyumu eline alır, aha o bizden değildir. Bizden olan kaleye mum diksin. Nükleer karşıtı protesto için dini alet edemez miyiz acaba? Her durumda işe yarıyor hani. Allahın adını verdim tayyip ne olur bir daha söyle. Anam babam ölsün, iki gözüm önüme aksın çevrecinin hasıyım, klorofilin hastasıyım de.

Din konsepti çok güzel, herkes inanmış. İnanık geliyoruz üstelik, bundan iyisi Kudüs’te kayısı. Allah için ağaç dikme kafası da güzel örneğin, ama kafadan kontak peygolar nereden bilsin laz müteahhitleri. Kutsal toprağımda deniz kumu mu vardı çekeyim harcıma doldurayım, pikselart mı vardı mozaikle adını yazayım ey rabbim. Hepsi vardı da, akıl edemediler. Akılla işi olan bizden değildir zaten. Gönenç dolu bakıyorum bu cümleden sonra.

Resim yapan, heykel dizen, video peydahlayan, performans güden, fabrika işleten ancak, meydana gelen sanat ambiyansında kendine izleyiciden başka rol bulamamış sanatçılarımız hiç üzülmesinler, kalplerinde en ufak bir endişe olmasın. Gelişmekte olan ülkemizin gelişmeyen sayısız sektörüne rağmen sanat ortamlarımız gizemli bir biçimde kendini aşmakla meşgul. Dolayısıyla en asosyal, en iş bilmeyen sanatçımızın dahi şu modern sanat vitrininde kısa zamanda kendine yer bulacağını düşünüyoruz. Orijinal olamazsanız marjinal, sanatçı olamazsanız kardinal olacaksınız.

Şaka bir yana, sanatçı olarak kendi yaptığımız sanatı dahi kavramakta güçlük çektiğimiz güncel sanat sürecinde, mum şeklinde ampulü, karpuz şeklinde sabunu, yenilebilen oyun hamurunu gördüğümüz yıllarda zihnimizde cereyan eden kavram kargaşasının aynısını, yarın bir gün öz babamız kendisini modern sanat eseri olarak addettiğinde yaşamamız mümkün.

Eğer gidişat kendi bilincini oluşturmakta geç kalırsa, kolumuzu sergisine koymak isteyen küratörlerle münakaşaya girmemiz işten bile değil. Lafını ettiğim bu bilincin gelişmesi için lazım gelen en mühim unsur, sanat ve hayat hakkında fikir sahibi olan, ilgi gösterdikten sonra beğenip beğenmediğini belirtebilen bir toplum. Çünkü yurdum izleyicisi her daim sanata karşı çekinceyle, anlamama endişesiyle yaklaşmaya meyillidir. Fakat bakan insanlar olarak bilmemiz gereken bir şey var ki; sanatçının tüm umursamazlığı, tüm kişiselliği, içine kapanıklığı ya da megaloman tavrı, bizlerin eserler karşısında ettiğimiz laflarla şekil değiştirmektedir. Ortaya koyulan eser kimileri halâ reddetse de, paylaşılmak, okşanmak veya itilip kakılmak için oradadır.